Raymond Rath (1955) komt uit een, zowel actief als passief, zeer muziekminnend gezin. Er werd in huize Rath naar een veelheid van muziek geluisterd: van Pop tot Bop, van Mainstream tot Krontjong, van Jazz tot Klassiek, van Soul tot C & W, van American Songbook tot Folklore. Met de komst van Jimi Hendrix werd bij Raymond de belangstelling voor alternatieve muziek gewekt. Zo werd de toch al indrukwekkende muzikale horizon verder verbreed met stijlen als Psychedelic, Underground, Jazzrock, Fusion en Wereldmuziek.

‘Rond mijn 15e ontdekte ik de basgitaar en werd ik van luisteraar beoefenaar. Andere interesses brachten de praktische muziekbeoefening na een aantal jaren terug tot een paar minuten per maand. Na een daaropvolgende sluimerperiode van zo’n 20 jaar werd ik door percussionist Rob Mes gevraagd of ik wilde bassen in de Klezmerband waar hij in speelde. Niet heel erg bekend met deze muziek ben ik gaan luisteren en wilde ik wel een poging wagen. Na een wisseling in de bezetting werd de koers verlegd naar stevige Balkan met een Turbo-sausje. Daarnaast ben ik actief in de Fusion-band Dim Triplet.’

Raymond was gedurende 7 jaar de leidinggevende van Errol Pawiroredjo, die naast zijn studie parttime in hetzelfde bedrijf werkzaam was. Bij toeval ontdekten de twee een gedeelde liefde voor klassieke gitaarmuziek en Flamenco, en daaruit vloeide een wederzijds muzikaal uitwisselingscontact voort. Raymond werkte de afgelopen jaren mee aan Flamencoworkshops van Errol en werd dan ook gevraagd om in PaLé te komen bassen.

‘Muziek is voor mij de universele taal, en de bijzonderheid is dat ik daarmee anderen kan raken.’