Iedereen bleek enthousiast en zo kwam het tot een eerste repetitie in april. De bezetting van de percussie was nog vacant, en violist Maurits Boreel maakte toen nog deel uit van de groep. Begonnen werd aan het vooraf voorgestelde repertoire van Spaanse en Zuid-Amerikaanse muziek, met oosterse invloeden in melodie en harmonie. Desalniettemin werd er van alles geprobeerd, van ingewikkelde Flamencostijlen tot Gispy Jazz en van Indiase- tot Cubaanse muziek. Slechts een aantal stukken bleven uiteindelijk in het repertoire, omdat die voldeden aan de beoogde muzikale profielschets van de groep. Niet veel later trad percussionist Rob Mes, met wie bassist Raymond Rath al in een andere groep speelde, toe tot de groep.
De zomervakantie bracht, omdat de geplande vakanties van de groepsleden een zeer ongunstig rooster vormden, een gevaarlijk lange periode van stilte en verwatering. Aan het eind van de zomer werd toch besloten om met elkaar verder te gaan, de fase van wederzijdse muzikale kennismaking en het zoeken naar geschikt repertoire, af te sluiten en met hard werken iets interessants op te bouwen. De bezetting werd op dat moment – naar later bleek vanuit over-enthousiasme - nog niet compleet geacht, want kort na de zomer schoof ook zigeunergitarist Iwan de Kaste aan bij de repetities. Zijn Sinti-geluid met razendsnelle loopjes bleek echter niet in te passen in het geheel en in goed overleg gingen de partijen uit elkaar.
In de herfst werden de eerste studio-opnamen ter zelfconfrontatie en eventueel ter promotie van de groep gepland en werd gekozen voor de naam ‘Pájaros Lejanos’, wat in het Spaans ‘Verre Vogels’ betekent en afgeleid is van een gedicht van de Andalusische dichter Juan Ramón Jiménez. Omdat deze naam zelfs voor Spaanse begrippen wat ingewikkeld is, werd hij afgekort tot ‘PaLé’.
In deze fase gaf Maurits aan twijfels te krijgen bij zijn deelname aan de groep, omdat hij te weinig affectie voelde met de zich vormende muziekstijl. Errol wist hem toen nog te overreden om de groep niet te verlaten, omdat hij de dromerige toon van Maurits liever niet wilde missen in het collectieve geluid. Echter, naarmate het muzikale niveau toenam werd een ieder duidelijk dat het steeds moeilijker werd om het karakteristieke geluid van de twee solisten, Khosro Rezaie op de Perzische dwarsfluit en Maurits op de klassieke viool, samen te brengen in een natuurlijk klinkend geheel. Toen Maurits kort voor de studio-opnamen in december opnieuw aangaf zich muzikaal niet thuis te voelen in het geluid, werd de knoop doorgehakt en besloten om als kwintet verder gaan.
Met het vertrek van Maurits en zijn West-Europese, romantische strijkstijl werd de definitieve muzikale identiteit van de groep bezegeld: Spaanse- en Zuid-Amerikaanse muziek, vertaald vanuit de Flamenco en het Midden-Oosten. Omdat Khosro nu als enige solist overbleef, ondersteund door de versierende solo’s van Flamencogitarist Lennard Hassing, werd het aanzienlijk makkelijker om stukken te arrangeren en uit te voeren. Zodoende voelde het ontstane kwintet uiteindelijk toch als compleet en verdween de behoefte aan eventuele uitbreidingen van de bezetting.
Na de leerzame opnames in december en januari werd de koers richting eigen repertoire verzet. Khosro en Errol hadden reeds in de zomer van 2006 het werk ‘Guapura Persa’ – ‘Perzische Schoonheid’ gecomponeerd voor fluit en gitaar, maar werd nu voor een volledige bezetting gearrangeerd. Het verdienstelijke eindresultaat werd in mei 2009 opgenomen en is de perfecte illustratie van de muzikale identiteit én toekomst van PaLé.